تور ایتالیا

 

Has no item to show!

 

  • درباره ایتالیا

    درباره ایتالیا

  • جاذبه های گردشگری ایتالیا

    جاذبه های گردشگری ایتالیا

  • غذاهای ایتالیا

    غذاهای ایتالیا

  • رستوران های ایتالیا

    رستوران های ایتالیا

  • هتل های ایتالیا

    هتل های ایتالیا

  • مراکز خرید ایتالیا

    مراکز خرید ایتالیا

درباره ایتالیا

ایتالیا که نام رسمی اش جمهوری ایتالیایی می باشد، در جنوب اروپای مرکزی واقع شده است. این کشور از شمال با فرانسه، سویس، اتریش و اسلوونی- در امتداد کوه های آلپ- همسایه است و تا جنوب، به صورت شبه جزیره کشیده شده است. ایتالیا بزرگترین جزیره های دریای مدیترانه- سیسیل و ساردنیا- و جزیر ه های کوچک تری را هم در بر میگیرد و دو کشور سان مارینو و واتیکان هم درش قرار گرفته اند؛ آب و هوای معتدل فصلی دارد و با جمعیت ٦٠ میلیونی خود، ششمین کشور پرجمعیت اروپا و بیست وسومین کشور پرجمعیت جهان به شمار می رود. پایتخت ایتالیا، رم است که مدت ها مرکز سیاسی تمدن غربی و پایتخت امپراتوری روم به شمار می رفت. بعد از فروپاشی امپراتوری روم، ایتالیا بارها مورد تاراج قرار گرفت، با این حال بعدها رنسانس آن جا متولد شد. در پی دوران پیدایش دوباره ( Risorgimento )، استان های ایتالیا در ١٨٦١ با هم یکی شدند و کشور ایتالیا را تشکیل دادند. طی دو دهه ی آخر قرن نوزدهم، ایتالیا با تسلط بر لیبی، اریتره، سومالی، اتیوپی، آلبانی، رودس و دوازده جزیره امپراتوری مستعمراتی ای تشکیل داد که در تیانجین چین هم یک امتیاز انحصاری داشت. ایتالیای مدرن امروز، جمهوری دموکراتیک دارد و در صف ٨ کشور صنعتی جهان قرار گرفته. سطح زندگی در ایتالیا در حد استاندارد بالا قرار دارد و از لحاظ کیفیت زندگی، جزء فهرست ١٠ کشور برتر جهان است. این کشور، یکی از اعضای اتحادیه ی اروپاست و در گروه ٨، گروه ٢٠ و ناتو عضویت دارد. ایتالیا همچنین عضو سازمان همکاری و گسترش اقتصادی، سازمان تجارت جهانی، کنسول اروپا، اتحادیه ی اروپای غربی و سازمان ملل است؛ از لحاظ بودجه ی دفاع جهانی، در رده ی نهم بوده و بخشی از تسلیحات اتمی ناتو را در اختیار دارد. در واقع، ایتالیا نقش بزرگی در ارتش اروپایی و جهانی دارد. این کشور قدرتمند، از لحاظ سیاسی، اجتماعی و اقتصادی، در کنار کشورهای انگلستان، فرانسه، آلمان و روسیه قرار می گیرد. در آخر باید به این نکته اشاره کرد که ایتالیا سطح سواد بالایی دارد.

 

دامنه اینترنتی .it
پیش‌شماره تلفنی +39
پایتخت و بزرگترین شهر رم
زبان رسمی ایتالیایی
نوع حکومت جمهوری
واحد پول یورو
شهرهای توریستی رم -ونیز -میلان -فلورانس
ساعت دو ساعت و نیم عقب تر از تهران

 

آب و هوای ایتالیا

آب و هوای ایتالیا مثل سایر کشورهای مدیترانه ای است. تابستان هایش گرم و خشک اند و ژوییه (تیر)، گرم ترین ماه سال است. شمال کشور، زمستان های سردی دارد که اغلب با برف همراه اند؛ بر خلاف زمستان های ملایمی که جنوب می گذراند. برخی مناطق جنوبی، در تمام فصل بارش، رنگ باران را نمی بینند.
رشته کو ههای ایتالیا، تاثیر مهمی بر آب و هوا می گذارند، بنابراین با سفر از این شهر به آن شهر، ممکن است آب و هوای مختلفی را تجربه کنید.

اما کی به آ نجا برویم؟
یک جواب بی درنگ برای این سوال هست: هر وقتی که شد! اما ا گر بخواهیم دقیق تر بگوییم، بهترین زمان سفر، بین آوریل تا ژوئن (اواسط فروردین تا اواخر خرداد) است. آن موقع هوا آفتابی است، بدون این که زیادی گرم باشد. دور و بر شهرها پر از گلهای بهاری است و توریست های تابستانی هنوز به آنجا سرازیر نشده اند. در ماه های ژوییه و آ گوست (تیر و مرداد) بیشتر ایتالیایی ها به جاده می زنند. در این دو ماه سعی کنید به آن جا نروید، چون هوا داغ، قیمت ها بالا و کشور در حال کباب شدن است.
می گویند ایتالیا سرزمین ابدی آفتاب مدیترانه ای است. خوب، این را زیاد راست نمی گویند! در کو ههای آلپ زمستانها طولانی و شدیدند، اولین برف در ماه نوامبر (آبان) می بارد و یخبندان ماه ژوئن (خرداد) هم زیاد غیر معمول نیست.
فصل اسکی که بشود، حوالی آلپ قیمت ها بالا می رود. البته کوه ها تا حدی ناحیه ی لومباردی را از زمستانهای سخت اروپای شمالی حفظ میکنند، اما ابر و باران آن دور و برها زیاد پیدا می شوند، آن قدری که می گویند میلان، لندن ایتالیاست.
در عوض، فلورانس در دره ای بین تپه های فراوان قرار گرفته که باعث می شود گرمای تابستانهایش عین آتش جهنم باشد. رم، تابستان گرم و زمستان معتدل دارد. این وضع آب و هوا تا جنوب هم ادامه دارد: در سیسیلی و ساردنیا زمستان ها زیادی معتدل اند و تابستان ها گرم و خشک و طولانی.

رم

رم آب و هوای مدیترانه ای دارد: بهار و پاییزش گرم و دلچسبند و آفتابی بودن روزهای ا کتبرش (مهر) ضرب المثل است. اواسط تابستان، دمای هوا تا ٣٠ درجه ی سانتیگراد بالا می رود. سابق بر این اهالی رم در ماه آ گوست (مرداد) کسب و کار را رها می کردند و به سفر می رفتند؛
اما در سال های اخیر به خاطر رونق گردشگری، تابستانها هم شهر زنده است. حداکثر میانگین دمای هوا در ژانویه (بهمن) حدود ١٣ درجه ی سانتی گراد است و از دسامبر تا فوریه (فصل زمستان) امکان بارش برف هست؛ هر چند در چهل سال گذشته زیاد در رم برف نباریده و برف هم که بیاید، معمولاً آن قدری نیست که روی زمین بنشیند.

ونیز

ونیز آب و هوای نیمه مرطوب گرمسیری دارد. زمستان هایش سردند و تابستانهایش بسیار گرم و مرطوب. کانالهایش وقت گرما بوی بدی می دهند و مگس ها زیاد می شوند. با این حال می گویند بهتر است ونیز را در تابستان دید، تا این که اصلاً ندید.
بهترین وقت سفر به ونیز، بهار و پاییز است و این موقع از سال، شهر پر از توریست است. دمای هوا که پایین برود، گاهی آب بالا می آید و سطح خیابانها را فرا می گیرد. در دفترهای گردشگری شهر نقشه هایی هست که راهنمایی می کند این جور وقت ها کدام خیابان ها قابل عبورند و کدام ها نه.

فلورانس

فلورانس در ما ههای ژوییه و آ گوست (فصل تابستان) خیلی گرم می شود؛ بیشینه ی میانگین دمای هوا به حدود ٣١ درجه ی سانتی گراد می رسد و وقت مناسبی برای سفر به آن جا نیست. زمستانها، با این که طولانی نیستند، اما سرد و نمورند. دمای هوا در ماه ژانویه (بهمن) بین ١ تا ١٠ درجه ی سانتیگراد است و گاهی هم برف می بارد.ما ههای ژوییه و آ گوست (فصل تابستان) خیلی گرم میشود؛

میلان

میلان در ماه های ژوییه و آ گوست (اواسط تیر تا اواسط شهریور) اغلب گرم و مرطوب است، اما در ماه های آوریل و مه (فصل بهار) هوای دلپذیری دارد. در ماه مه، هر روز ٧ ساعت آفتابی است. ماه های سپتامبر و ا کتبر (آبان و آذر) هم، زمان خوبی برای رفتن به میلان هستند. ماه ا کتبر، بیشترین میزان بارندگی ماهیانه را دارد.

شهرها و استان های ایتالیا

شهر رم

رم، اولین مقصد توریست ها در اروپا، شهر باستانیِ امپراطوری روم، شهر مجسمه هاست و شهر کلیساها. شهر میکل آنژ و داوینچی. دیدار از شهر رم ، دیدار از بزرگ ترین موز ه ی بی سقف دنیا است. رم را در دنیا با تاریخ هزارساله اش می شناسند و فرهنگ ایتالیاییش، مردمان خونگرمش، پیتزا و پاستا و بستن یاش و دست فرو شها و کلیساهایش. در دنیا به او لقب شهر ابدی داده اند. رم زیبا، زنده و تودرتو است و به دلیل آب و هوای خوبش در هر فصل سال پر از توریست است. حضور دائمی توریست ها و بناهای تمدن کهن است که شهر را ابدی و ازلی جلوه می دهد. مرکز تاریخی رم از میراث جهانی یونسکو است. همین که در منطقه ی رم قدیم در خیابان بلند و باریک ویا دل کورسو از اتوبوس، تا کسی و یا مترو پیاده شوید.
روح ب ینظیر شهر را حس می کنید. خیابان پُر از کوچ ههای باریک است که به میدا نهای کوچک رمی (پیاتزا) منتهی می شود. بسیاری از آثار دیدنی رم در نزدیکی این خیابان قرار دارد. حواستان باشد هنگام قدم زدن و گشت و گذار در کوچه و خیابان های شهر سرتان را بالا بگیرید و نوک ساختمان ها و بالای کلیساها را نگاه کنید. همه جا پر است از مجسمه های زیبا، عجیب، و پر از قصه ی میکل آنژ، داوینچی، برنینی، آلگاردی و دیگر هنرمندان ایتالیایی. شاید در هیچ شهری در دنیا نتوان این حجم از مجسمه ها و آثار هنری که یک جا در رم وجود دارد را پیدا کرد. حضور آثار هنری و تاریخی در جای جای شهر و روح و اتمسفر خاص رم ترکیب کم نظیری بدست می دهد که در کمتر شهر اروپایی نظیر آن را میتوان سراغ گرفت.
معرو فترین بنای رم، بنای مشهور کولوسئوم (که به ایتالیایی کولوسِئو تلفظ میشود)، آمفی تئاتر روم باستان است؛ همان جایی که گلادیاتورها با یکدیگر و با شیرها می جنگیدند. کلوسئوم در لغت به معنای جایگاه بزرگ است؛ نامی که به حق برازنده این بنای تاریخی است. کلوسئوم آمفی تئاتری ٥٠ هزار نفر یست با ٨٠ در ورودی. با وجود اینکه قسمت هایی از آن در زلزله از بین رفته، یکی از شاهکارهای مسلم مهندسی است. این بنا پرطرفدارین مکان توریستی رم و یکی از عجایب هفت گانه جدید است!
از جاذبه های منحصر به فرد رم، قرار داشتن شهر واتیکان، مرکز مذهبی کاتولیکهای جهان در دل شهر است. واتیکان بالای تپ های در مرکز رم قرار دارد ولی دولت مستقلی ست که به وسیله ی پاپ، رهبر کاتولیک های جهان، هدایت می شود. وارد شدن به واتیکان شرط پوشش مناسب دارد. ورود با شلوار (و دامن) کوتاه و پیراهن آستین کوتاه هم برای خانم ها و هم برای آقایان ممنوع است! پس از ورود به واتیکان اولین چیزی که به چشم می آید عظمت میدان سن پیترو است با ستون های عظیم و فضای بزرگش و صلیب وسط میدان (اوبِلیسکو) که مطالبی از صلیب مقدس رویش حکاکی شده. در برخی اعیاد و موقعیت های خاصی پاپ در بالای بالکنی رو به همین میدان حضور می یابد و ا گر خوش شانس باشید می توانید در یکی از همین مناسبت ها رهبر کاتولیک های جهان را نیز ببینید.
موزه ی واتیکان از دیدنی ترین های رم و یکی از جذا بترین موزه های دنیاست و در لیست باید دید ای رم مقام اول یا دوم را پس از کلوسئوم دارد. علاوه بر مقبره ی تمام پاپ های گذشته، کلیسای کوچک سیستین با سقفی اعجاب انگیز، پوشیدهاز نقاش یهای مذهبی از جمله نقاشی معروف آفرینش آدم، داستان زندگی حضرت موسی و حضرت عیسی بر روی دیواره ها که همگی آثار میکل آنژ هستند نیز از آثار مهمی است که پس از وارد شدن به موزه ی واتیکان می توان دید. تعداد توریست ها و صف های عجیب و غریب موز ه ی واتیکان یکی از مشخصه های معروف شهر واتیکان است. برای فرار از صف بلیت موزه، پیشنهاد می کنیم بلیترا از قبل از اینترنت تهیه کنید. ضمن اینکه وسط هفته موقع مناسب تری برای بازدید از واتیکان است و شنبه ها و یکشنبه ها بیش از حد شلوغ است. علاوه برآن، آخرین یکشنبه ی هر ماه ورودی موزه مجانی است و دلیل بر ازدحام مضاعف.
رم شهریست با تاریخ کهن. دیدار از معبد پانتئون، قدیم یترین مکان مذهبی در رم؛ فروم رومی محل برگزاری جشن های روم باستان و قصر سن آنجلو، قصری سلطنتی که ا کنون موز ه ی ملی است، به مثابه ی لحظاتی در اعماق تاریخ زندگی کردن است و قدم گذاشتن در آنها، قدم گذاشتن در گذشته است.
ا گر برای بار اول است به رم می آیید، بر طبق افسانه های ایتالیایی باید سکه ای در فواره ی ترِوْی (چشمه ی عشاق یا فونتانا دی تروی) بیاندازید، آنگاه دوباره به شهر باز خواهید گشت. فواره اش بهای زیبایی هم دارد، شب های آمیخته شده با نور و موسیقی. فواره ی تروی و پل ههای اسپانیایی رم را از دست ندهید. پله ها بین میدان اسپانیا و میدان ترینیتا دِی مونتی قرار دارند و منظره و فضای پر انرژی
و شلوغش، محبوب توریست های ایتالیا و رم است. رم پایتخت کشور پیتزا و پاستا است. روبه روی فواره ی تروی، اطراف میدان ناوونا و در کوچه های باریک و فضای رمانتیک محله ی تراس تِوِرِه ( طرف دیگر رودخانه ی تیبر) رستوران های زیادی را پیدا می کنید برای امتحان اصیل ترین مزه ی پیتزا در دنیا. بعضی از این رستورا نها گران اند. در بعضی قیمتی که روی منوها نوشته شده قیمت نهایی غذا نیست. و خلاصه در رم باید کمی مواظب بود. یک برش پیتزا که از دکه ها یا نان فروشی ها میتوان خرید حدود ٢ یورو، و یک پیتزای کامل در رستوران ١٥ تا ٢٠ یورو درمی آید. رستوران ها و کافه های واتیکان به طرز
عجیبی گرانند و قیمت یک قهوه نشسته و ایستاده متفاوت است.
رم شهر مد است. اصلا هر اسم ایتالیایی پتانسیل این را دارد که یک مارک معروف در دنیای مد باشد! فروشگاه های مارک های ایتالیایی همچون بولگاری، ورساچه، کاوالی، آرمانی، گوچی و... در اطراف میدان اسپانیا، گران هم که باشد باز هم چشم نواز است. چرم های ایتالیایی از مرغوبترین چرم های دنیا هستند و خرید کیف و کفش از رم بسیار وسوسه کننده است. با این حال رم برای خرید شهر گرانی است.
هزینه ی اقامت در رم خیلی ارزان نیست.ولی به دیدن آن همه شگفتی تاریخی و مذهبی، لمس کردن
فرهنگ ایتالیایی و گشت و گذار در پایتخت جهان، نه یک بار که چندبار می ارزد. رم پایتخت ایتالیا و مرکز استان لاتسیو است؛ رود تیبر از میان آن می گذرد و خود شهر، بزر گترین و پرجمعیت ترین شهر ایتالیاست. رم را برای قرن ها شهر جاویدان می نامید ه اند، زیرا یکی از بزر گترین شهرهای تمدن غرب و پایتخت امپراطوری روم به شمار می رفت. تاریخ رم، بیش از ٢٥٠٠ سال را در بر می گیرد. از سده ی دوم
میلادی، شهر جایگاه پاپ هم بوده و از اواخر دوره ی بیزانس تا سال ١٨٧٠ هم مرکز سرزمین های پاپی به شمار می رفته است. در سال ١٨٧١ ، رم پایتخت پادشاهی ایتالیا اعلام شد و از سال ١٩٤٦ ، پایتخت جمهوری ایتالیا است.

ونیز

ونیز، شهر کانال های آبی، شهر رؤیاها، شهر بالماسکه... ونیز را در دنیا با کانالهای آبی و آبرا ههایش می شناسند.
ونیز، شهر روی آب است. خیلی از قسمت های شهر ونیز واقعاً در آب غوطه ورند و درِ بسیاری از خانه ها رو به قایق های پارک شده در کنار دیوارهای فرورفته در آب باز می شوند. این شهر، خیابان و بزرگراه و ماشین ندارد. در کانا لهای اصلی شهر قایق های مسافربری بزرگ همانند مترو و اتوبوسهای شهری، ایستگاه به ایستگاه مسافران را جابجا می کنند. ونیز واقعاً شهر روی آب است.

ونیز را در دنیا با قایق های مخصوص و سنتی اش نیز می شناسند. نام این قایق ها گوندولاست و از مراسم عروسی گرفته تا سوگواری از آ نها استفاده می کنند. این قایق ها با وجود ظرفیت محدود و کرایه ی بالاترشان، برای زیر پا گذاشتن آبراه های ریز و درشت شهر، مورد علاقه ی گردشگران ونیز است.
ونیز تنها شهر اروپایی بدون اتومبیل است!
ونیز شهری است با کوچه پس کوچه های باریک و تودرتو. به مرکز شهر که رسیدید نقشه تان را در جیب تان بگذارید و در کوچه های باریک و عجیب اش قدم بزنید. نگران گم شدن تان نباشید، بالاخره سر از یک میدان پر توریست،مثل میدان سن مارکو با همه توریستها و همه کبوترهایش، یا بندرگاهی یا ایستگاه کشتی های داخل شهری درخواهید آورد. این گشت و گذارها برای تنفس روح این شهر لازم است، برای دیدن ساکنینی که با قایق شان از خرید روزانه به خانه برمی گردند، قایق را به ستون های خانه می بندند و به پله های غوطه ور در آب پا می گذارند... همچنین برای شنیدن صدای ساز نوازندگان دور ه گرد که در کوچه های باریکِ شهر می پیچد.
مارکوپولو، جهانگرد مشهور اهل ونیز بوده و نامش را روی فرودگاه بین المللی شهر گذاشته اند. خانه اش که خانه ای است قدیمی در جایی به دور از هیاهوی گردشگران، پایه هایش هنوز توی آب و برپاست. در ونیز نام مارکوپولو و آنتونیو ویوالدی را زیاد می شنوید. از جلوی گالریها و موزه های زیادی رد می شوید، کاخ قدیمی ریاست جمهوری در حاشیه میدان را می بینید و زندان بزرگ قصر را.
ونیز شهر جشنواره ها و کارناوا لها نیز هست. برای مثال جشنواره ی فیلم ونیز در اواخر آگوست، هر سال یکی از اتفاقات مهم دنیای فیلم و هنر است. کارناوال مشهور ونیز هم که در ماه فوریه در تمام شهر برپاست، از بزر گترین و قدیمی ترین کارناوالهای جهان است. این کارناوال به کارناوال ماسک ها نیز مشهور است. همان ماسک هایی که شاید در Eyes Wide Shut دیده باشید. ماسک های آن فیلم را نیز هنرمندان این شهر ساخته اند.
به غیر از ماسک ها، کریستال های ونیزی هم شهرت فراوان دارند و طرز ساخت شان دیدنی است. این کریستال ها را هنوز با روش سنتی در جزیره های اطراف ونیز (مورانو و بورانو) می سازند: ظریف وخارق العاده با قیمت های بالا.
سفر به ونیز، سفرخیلی ارزانی نیست، اما به هزینه هایش می ارزد. بیشتر مسافران ونیز که به دنبال
هزینه ی اقامت بسته به موقعیت مکانی هتل و زمان سفر شما بسیار متغیر است.
ورودی موزه ها و گالریها هم نسبت به ایران گران تر است؛ برای رفت و آمد روی کانال اصلی ونیز، می توانید از اتوبوس یا تا کسی آبی که به قیمت کمتری دارند نیز استفاده کنید.

توصیه می کنیم این ها را هم به خاطر بسپارید:

- هر چه باشد ونیز، ایتالیاست. از پاستاها و پیتزاهای بی نظیرش، و از لازانیا و غذاهای دریایی اش غافل نشوید.
- متاسفانه ونیز شهر خیلی خوبی برای خرید نیست. ولی توصیه می کنیم نشانی از این شهر رویایی را از سوغاتی فروش یهای فراوان شهر برای خود به خانه ببرید.
- اگر به هزینه های سفرتان فکر می کنید، مواظب قیمت های بالای کافه های میدان باشید.

فلورانس

فلورانس زادگاه رنسانس ایتالیا، شهر ژولیوس سزار و دانته، شهر هنر و معماری و تندیس گری ست.
فلورانس همه را تحت تاثیر قرار می دهد، یکی از محبوبترین مقصدهای گردشگران دنیا و پایتخت هنر ایتالیاست. شهر به لحاظ مساحت کوچک به نظر می رسد، اما تاریخ، فرهنگ و هنری به غایت وسیع و شگفت انگیز و قدیمی دارد؛ همانند رم به یک موزه ی بی سقف دیدنی می ماند و جای جای شهر شما را شگفت زده خواهد کرد. شور و حرارت مردم و توریست های بی شمارش از سرتاسر گیتی هم، روحی منحصر به فرد به زیباییهای شهر تزریق کرده است.

فلورانس بدون شک از زیباترین شهرهای دنیاست. قرار گرفتن فلورانس در دره ی کوه و در کنار رود آرنو زیبایی هایش را صد چندان نموده است. مرکز شهر باستانی فلورانس که میراث جهانی یونسکو به شمار
می رود، بسیار رویایی است. دور این قسمت از شهر دیوارهایی قدیمی کشیده شده تا محافظ شاهکارهای هنر و معماری آن باشد. این بناها و مجسمه ها انگار هر لحظه داستان های هنر، جنگ و زندگی را برای گردشگران بی شمار این شهر تعریف می کنند.
کلیسای جامع فلورانس (دوُئمو)، نماد زیبای شهر است. به نام دیگری هم می خوانندش: کلیسای سنتا ماریا دل فیوره. گنبد آجری رنگ و بزرگ کلیسا اولین چیزی است که به چشم می آید، وارد کلیسا که می شوید ٤٦٤ پله ی عجیب و باریک را باید طی کنید تا به بالای گنبد برسید. منظر ه ی شهر از بالای آن به قدری زیباست که به بالارفتن از آ نهمه پله می ارزد. کنار کلیسا هم برج ناقوس (کامپانیله دی جوتو) واقع شده است.
فلورانس شهر موزه ها، آثار هنری و گالریهای نقاشی است. یکی از موزه هایی که دیدنش همیشه توصیه می شود، گالری اوفیتزی است که از قدیمی ترین و معروفترین موزه های نقاشی دنیاست. تعداد آثار و تنوع سبکهای نقاشی موزه گیج کننده است و ساختمان بسیار زیبایی دارد. موزه ی آکادمیا، خانه ی مجسمه ی معروف داوود، شاهکار میکل آنژ است. تندیس مرمری داوود از شاهکارهای هنری عصر رنسانس محسوب می شود و آن قدر بی نظیر است که گردشگران زیادی را به گالری آکادمیا می کشاند. دو بدل از این مجسمه در دو جای دیگر شهر نیز وجود دارند: بالای تپه ی میکل آنژ (که دیدن شهر از بالای آن بسیار رویای یست) و میدان سینیوریتا.فلورانس میدان های زیبا (پیاتزا) و قصرهای رنسانس دیدنی (پالاتزی) متعددی دارد. همراه با صدها کلیسا و موزه و گالری و آتلیه. میدان سینیوریتا در مرکز شهر قدیمی، معروف ترین میدان شهر است و نمایشگاه روبازی است از مجسمه ها وتندیس ها. قرار گرفتن قصر وکیو، سالن قدیمی شهرداری در میدان نیز، ضیافتی ساخته از هنر و تاریخ؛ و نوای موسیقی، صدای همیشگی این منطقه، این ضیافت را پرشکو هتر کرده است.
فلورانس زیباست و سوژه های خوبی نیز برای عکاسان دارد. یکی از محبوب ترین مکان ها برای عکاسی، پونته وکیو یا پل کهن است؛ قدیمی ترین و معروف ترین پل رودخانه ی آرنو. پل وکیو همیشه مملو از توریست است و پُر از مغازه های زیور آلات. از کنار پل وکیو می توانید به باغ دی بوبولی و قصر پیتّی نیز سری بزنید:
باغی بزرگ و پرنشاط و قصری معروف و عظیم، پر از گالری های مختلف نقاشی، جواهر و لباسهای سلطنتی.
ایتالیا مهد طراحی، مُد و خرید است و ویترین گردی و خرید از تفریحات همه ی شهرهای ایتالیایی محسوب می شود. خرید جواهر، چرم و کارهای هنری در فلورانس وسوسه کننده است. بخصوص که چرم های فلورانسی اعتبار خاصی نیز در دنیا دارند. میدان سن لورنزو و مارکتّو نوُئوُ از بهترین مکان ها برای خرید در فلورانس است. مغازه های سوغاتی فروشی در همه جای شهر پرا کنده اند و نمونه های کوچک تابلو های معروف و آثار مهم نقاشی و مجسمه سازی این شهر را دارند. نمونه هایی که یادگاری های بسیار خوبی از پایتخت هنر ایتالیاست. وجود بازارهای روباز غذا و لباس و عتیقه نیز در فلورانس بسیار باب است و بسیار دیدنی.
فلورانس بهار و پاییز بی نظیری دارد. زمستانهایش طاقت فرسا نیست، ولی تابستان، خصوصاً مرداد می تواند بسیار گرم و مرطوب باشد.
رستورا نهای فلورانس متنوع و جذابند. غذای بد در فلورانس پیدا نم یشود! فرقی هم نمی کند که چه قیمتی بپردازید، از مز هی غذا همیشه راضی خواهید بود. بیشتر رستورانهای خوب شهر در منطقه ی سنتا کروچه قرار دارند. از آنجایی که ایتالیا سرزمین پاستا و پیتزا و بستنی است، پیتزای ایتالیایی را همه جا م یتوانید پیدا کنید، از دکه ها گرفته تا رستورا نها. بستنیهای فلورانس (جلاتو) نیز از بهترین های دنیاست. از دستش ندهید! رستورا نهای مرکز شهر طبیعتاً گرانترند، ولی هر کدام که علامت پریمو را پشت شیشه شان داشته باشند پاستا و دیگر غذاهای ایتالیایی را با قیمت خوبی عرضه می کنند.
هتل در فلورانس مانند دیگر شهرهای ایتالیاست. شهر بزرگ نیست و به راحتی پیاده و با اتوبوس همه جای شهر را می توان زیر پا گذاشت و شهرگردی کرد. به همین دلیل مکان هتل نقش تعیین کننده ای ندارد. ا گر وقت تان اجازه می داد با غهای تاریخی اطراف شهر را نیز حتما ببینید. در نهایت فلورانس را باید راه رفت، باید پیمود، به تمام میادین و خیابان ها و پل هایش باید سر زد، از جلوی قصرها و گالری ها و موزه ها رد شد و روح شهر را همه جا تنفس کرد. فلورانس را باید از نزدیک لمس کرد.

میلان

شهر مد و طراحی و موسیقی، شهر تجارت، شهر فوتبال.
میان دومین شهر بزرگ ایتالیاست؛ ترکیبی است از ایتالیای امروز و دیروز؛ شهر تجّار و قلب اقتصادی ایتالیاست و با اینکه در معماریش از سقف های نارنجی خانه های ایتالیایی خبری نیست، ولی زیر پوست این شهر ظرافت و زیبایی و جنب و جوشی نهفته که خیلی زود خودش را نشان خواهد داد. میلان شهریست که منتهای احساسات آدم را بر می انگیزد، پر جنب و جوش است و شب هایش بسیار زنده و بی خواب است. میان بهشت خرید، مد، ورزش، هنر و طراحان است.
کلیسای جامع میلان، دوئُمو، از معرو فترین های میلان است. این کلیسا بی نهایت عظیم و زیباست، سبکش گوتیک است و سنگ دیوارهایش مرمر؛ مرکز شهر است و از بامش تمام شهر را می توان دید. اتاق های اعتراف متعددی دارد که همیشه شلوغند. هزاران مجسمه برای این کلیسا ساخته شده، از مهمترین شان مجسمه ی مریم مقدس است در بالاترین نقطه ی آن. دوئُمو چهارمین کلیسای بزرگ دنیاست و دیدار از نما، درون و بامش از سری باید دیدهای شهر است.
از جاذبه های منحصر به فرد میان، نقاشی بسیار آشنای شام آخر اثر لئوناردو داوینچی است؛ همان نقاشی که مسیح و حواریونش را نشان می دهد؛ همان نقاشی که موضوع اصلی فیلم و کتاب رمز داوینچی بود. شام آخر بر دیواری در کلیسای سنتا ماریا دل گرتسیه نقاشی شده است. کلیسا بزرگ نیست ولی به دلیل نقاشی معروف آن بسیار پرطرفدار است. بلیط آن را باید از ما ه ها قبل تهیه کنید و
فقط ١٥ دقیقه فرصت دارید که نقاشی را از نزدیک ببینید.
میلان ایتالیای قدیم و جدید را توأم دارد، ساختمان های تجاری اش بلند و مدرنند. در عین حال یکی از قدیمی ترین و معروف ترین سالن های اپرای دنیا را دارد. سالن تئاتر لااسکالا، برای طرفداران اپرا بسیار مهم و رویاییست. از دیگر دیدنی های تاریخی میان قصر اسفورتسسکو و موز ههایش است. یکی از مجسمه های ناتمام میک لآنژ، یک نقاشی سقفی از داوینچی و تعدادی از سازهای موتزارت از جمله
آثاری هستن که می شود در هفت موزه ی این قصر دید.
اگر طرفدار یکی از دو تیم آث میلان یا اینترمیلان باشید، برای رفتن به میلان هیجان زده خواهید بود. ورزشگاه سن سیرو (جوزپه مئاتسا) و موزه های دو تیم برای شما جذاب خواهد بود و حتی می توانید بازی ای در این ورزشگاه مطرح ببینید. خرید بلیط بازیهای مهم جام ملت های اروپا یا داربی میلان بدون
برنامه ریزی قبلی بسیار مشکل است. ولی برای دیدن بقیه ی بازی های سری آ، حتی یک ساعت قبل از بازی هم برای خرید بلیط کافیست. )البته این بلیط های دقیقه ی آخر معمولاً جایی بین تماشاچی های تیم حریف میلان است. چرا که طرفدارهای تیم های میلانی، جای خالی برای کسی نمی گذارند!( در هر حال دیدار بازی در سن سیرو بسیار لذت بخش است، صرف نظر از اینکه بین تماشاچی های تیم حریف و یا طبقه ی دوم و سوم استادیوم نشسته باشید.
میلان بدون شک پایتخت مد ایتالیاست. مقر اصلی کمپانی های غول پیکری مثل جورجیو آرمانی، ورساچه و پرادا است و بهشت مانکن ها و پاپاراتسی ها و دانشجویان طراحی است. بخصوص هنگام هفته ی مد میان شهر شلو غتر از معمول می شود، خیابانها، بیلبوردها و دیوارها پر میشوند از تبلیغات طراحان معروف. منطقه ی چهارسوقِ مد، (چهار خیابان خرید بی نظیر که از خیابان مونته ناپولیون شروع می شود) مرکز فروشگاه های طراحان مطرح ایتالیایی، همیشه مملو از توریستها و علاقمندان مد دنیاست. این فستیوال دو بار در سال برگزار می شود؛ فوریه و سپتامبر.
ویتری نگردی و خرید، از تقریحات مورد علاق هی توریست ها در میان است. می توانید ساعت ها در یک فروشگاه معمولی برای دیدن طرح ها و جنس های مختلف اش بمانید. تنوع شما را گیج خواهد کرد! از برندهای جهانی گرفته تا تولیدی های کوچک ولی شیک. معمولاً همه چیز با کیفیت و نسبتا گران است.
ولی به هر حال در حراج های فصلی که فروشگاه ها تا ٧٠ ٪ حراج هستند، بازه انتخاب شما خیلی وسیع است و تقریباً محال است چیزی بخواهید و پیدا نکنید.
ایتالیا کشور غذاها است و ایتالیایی ها روی غذا بسیار حساس اند. فست فودهای بین المللی به سختی می توانند در ایتالیا شعبه داشته باشند. ولی در عین حال در ا کثر بارها و کافه ها می شود انواع پیتزا را سفارش داد. پاستا در میلان هم خیلی طرفدار دارد. رسم بر این است که هر شهر ایتالیا یک نوع پاستا، یک نوع نوشیدنی، یک نوع پیتزا و یک نوع بستنی مخصوص به خود را داشته باشد.
همچنین در میان هر رستوران، آداب منحصر به فردی دارد و طراحی و نوع سرو غذا در رستورانها با هم بسیار متفاوت است. در گالری ویتوریو امانوئله می توان علاوه بر مغازه های چشم نواز، رستوران های خوبی پیدا کرد.کافه در میلان یعنی همه چیز: محلی برای صرف صبحانه، ناهار، شام، خرید سیگار و تمبر و... تقریباً همه ی کافه ها بین ساعت شش و نیم بعدازظهر تا هشت و نیم بعدازظهر ساعت مخصوص Happy Hour دارند.با استفاده ی نامحدود از بوفه. این ساعت ها، به خصوص آخر هفته ها، فرصت بسیار خوبی برای استشمام روح ایتالیایی شهر است. کافه ها طی این ساعت ها بسیار شلوغ و خیابان ها پر
رفت و آمد است. از بهترین مکان ها برای بلعیدن سبک و سیاق زندگی میلانی و گذراندن شب، ناویگیلیوست، کانال آبیِ طرح لئوناردو داوینچی که از وسط شهر می گذرد. دو طرف این کانال کافه ها صف کشیده اند و آخر هفته ها محل گذر انواع ماشین های فراری و بوگاتی است!
میلان شهر اعیانی است، ولی به آن نسبت گران نیست. از آنجایی که متروها و اتوبوس ها و ترامواها زیادند، مکان هتل هم چندان اهمیتی ندارد.
میلان هر چهار فصل سال دیدنی است. بهار و پاییز هوای معتدل تر و بهتری دارد.
اگر مهمان تابستان گرم و شرجی میلان هستید، می توانید سری به دریاچه های اطراف و کوه پایه های آلپ بزنید. در زمستان های سرد و مه آلود میلان هم شور و حال قبل از سال نو، تزئینات فوق العاده ی کریسمس و کارناوال معروف میلان (جشن میلانی)در ماه فوریه، سرما را از یاد شما خواهد برد. میلان در هر فصلی چیزی برای عرضه دارد. میلان، شهر انتخاب هاست.

زبان مردم ایتالیا

عمده ایتالیایی ها رومی تبار هستند و زبانهای رایج در ایتالیا هم تقریباً همگ شاخه هایی از زبان رومی به شمار می روند. با وجود اینکه زبان رسمی ایتالیا زبان ایتالیایی است اما زبانهای پرگویشور دیگری در این کشور وجود دارند که حالتی نیمه رسمی و گاه محلی دارند. بسیاری از این زبان ها در معرض نابودی قرار گرفته اند که شروع مرگ تدریجی این زبان ها به دوره حکومت فاشیسم بر ایتالی باز می گردد. ایتالیایی زبان رسمی این کشور است که از سال ۱۸۶۱ تا کنون این مقام را دارد.
آلمانی: آلمانی زبان رسمی ایالت خودمختار تیرول جنوبی در شمال ایتالیا است. همچنین در بخش هایی از ایالت بولتزانو به دلیل هم مرز بودن با اتریش مردم به این زبان تکلم می کنند.
فرانسوی: در شمال غربی و در ایالت وال له داوستا به دلیل هم مرز بودن با فرانسه مردم با این زبان آشنایی دارند.
لیگوری: در مناطق شمالی ایتالیا بویژه شهر جنوا رایج است و بیش از یک میلیون گویشور در ایتالیا دارد. گویش جنوایی و بریگاسکی از مهمترین گویش های این زبان در ایتالیا هستند.
اسلوونیایی: در شهرهای تریسته و گوریتزیا مردم به دلیل همسایگی با اسلوونی با این زبان آشنایی دارند.
لومباردی: در مناطق شمالی ایتالیا بویژه نقاط هم مرز با سوئیس رایج است و بیش از سه میلیون گویشور در ایتالیا دارد.
پیدمونتی: زبان رایج منطقه پیدمونت ایتالیاست که بیش از دومیلیون نفر از مردم ایتالیا بدان تکلم می کنند.
ونیزی: زبان قدیمی منطقه ونیز که از زبان های رومی بشمار می رود و در ایتالیا قریب دو میلیون نفر از اهالی منطقه ونیز و مناطق مجاور بدان تکلم می کنند. این زبان در اسلوونی نیز رایج است.
ناپلی: زبان رایج منطقه جنوب ایتالیا بویژه نواحی پالرمو و ناپولی است که بیش از شش میلیون نفر از سکنه ایتالیا بدان سخن می گویند. گویش ایتالیایی جنوبی در واقع گویشی از همین زبان است و نه ایتالیایی.
توسکانی: زبان رایج در منطقه توسکانی است که گاهی گویشی از زبان ایتالیایی نیز شمرده می شود. حدود سه میلیون تن به این زبان تکلم می کنند.
ساساری: این زبان اگرچه تنها ۱۲۵ هزار تن گویشور دارد اما در منطقه خودمختار ساردینیا زبان رسمی بشمار می رود.
ساردوکمپیدانی از زبان های بومی جنوب ایتالیاست که هنوز نزدیک به یک میلیون گویشور دارد اما بیشتر گویشورانش در مناطق کوهستانی شمال ایتالیا به سر می برند که این بدلیل سیاست های فاشیستی ایتالیا در زمان جنگ جهانی دوم بوده است. زبان ایتالیایی-یهودی از زبا نهای رومی است که در ایتالیا امروزه بیش از دویست تن گویشور ندارد.

مذهب مردم ایتالیا

حاکمیت و اکثریت با مسیحیت کاتولیک است، ولی پروتستانها، یهودیها و مسلمانان (که اکثرًا مهاجر هستند) نیز در این کشور زندگی می کنند. ٪ ۹۱.۶ جمعیت ایتالیا مسیحی و بیشتر کاتولیک هستند که یک سوم آنها (٪ ۳۶.۸) عضو فعال هستند.امروزه ۸۲۵۰۰۰ نفر مسلمان در ایتالیا زندگی م یکنند که (٪ ۱.۴) جمعیت ایتالیا را تشکیل می دهند که از بین آنها فقط ۵۰۰۰۰ نفر ملیت ایتالیایی دارند.

جاذبه های گردشگری ایتالیا

رم

کولوسئوم

ساختمان این آمفی تئاتر بسیار بزرگ را وسپازیانو در سال ٧٢ میلادی آغاز کرد و پسرش تیتو در سال ٨٠ میلادی آن را به پایان رساند. نام دیگر بنا، آمفی تئاتر فلاویو است و اولین آمفی تئاتر دائمی ساخته شده در رم به شمار می رود. این آمفی تئاتر، گنجایش بیش از ٥٠٠٠٠ تماشاگر را دارد و در دوره ی روم باستان، شاهد قتل عام بردگان و مسیحیان، و نبردهای وحشیانه ی گلادیاتورها بوده است.

پالاتینه

طبق اسطور ه های روم باستان، پالاتینه جایی است که رومولوس ، برادرش رموس را به قتل رساند و شهر رم را در سال ٧٥٣ پیش از میلاد بنا نهاد. اما امروزه، محوط های است که ویرانه ها و منظره های شگفتی دارد. هر روز ظهر در پالاتینه تورهای گردشگری با راهنمای انگلیسی برگزار می شود.بلیت ورودی این محوطه با کولوسئوم یکی است و ساعت باز بودنشان هم مشابه است.

موزه ی پالاتینو

این موزه با ساختمان بزرگ خاکستری اش، بین دوموس اوگوستانا و دوموس فلاویا قرار گرفته.

فروم رمی

از کولوسئوم که به سمت بالای خیابان فروم های پادشاهی حرکت کنید، فروم رمی را در سمت چپتان می بینید. این فروم محل برگزاری بیشتر جشن های روم باستان، نشست ها، جشنواره ها و مهمانی های رومی به شمار می آمده است.
ویرانه های پرستشگاه های باستانی هم در این محل باقی مانده اند. این فروم، در سال ٢٨٣ میلادی بر اثر یک آتش سوزی ویران شد و بعدها امپراتور دیوکلتسیانو بازسازی اش کرد ، اما از سده ی چهارم میلادی کم کم کنارش گذاشتند.

بازیلیکای کوسما و دامیانوی مقدس

این کلیسای سده ی ششمی که به خاطر موزاییک های کار شده در پشت محرابش شهرت دارد، بعد از پرستشگاه رومولو -در خیابان سا کرا- واقع شده.

تخت خواب بچه (مسیح)

مربوط به سده ی هیجدهم است و هزینه ای که بابت بلیت ورودی اش پرداخته می شود را صرف کارهای خیریه می کنند.

کلیسای فرانچسکا رومانای مقدس

این کلیسای سده ی نهمی در انتهای شرقی فروم واقع شده

میدان پرستشگاه ژوپیتر

این میدان را میکل آنژ طراحی کرده و مجسمه ی برنزی مارکوس اورلیوس سوار بر اسب وسط میدان را هم خود او ساخته است. سمت چپ میدان موز ه ی کاپیتول قرار دارد که مجموعه ای دیدنی از مجسمه ها دارد. در انتهای میدان هم کاخ وابسته به مجلس سنا واقع شده که یکشنبه ها برای بازدید باز است.

کلیسای ماریای مقدس در ارا کوئلی

این کلیسای سده ششمی، بالای تپه ی کاپیتول ساخته شده است.

موزه های کاپیتول

موزه های کاپیتول روی تپه ی کاپیتولین واقع شده اند و مجموعه ای از سه ساختمان هستند که طرحشان را میکل آنژ ریخته. تاریخ این موزه ها به سال ١٤٧١ میادی برمی گردد؛ هنگامی که پاپ سیکستوس چهارم، چند پیکره ی برنزی را به شهر هدیه کرد. این مجموعه به تدریج بزرگ و بزرگتر شد تا امروز که تعداد زیادی از مجسمه های روم باستان، کتیبه ها و آثار قدیمی دیگر، آثار هنری قرون
وسطی و رنسانس و مجموعه ی بزرگی از سکه ها و جواهرات قدیمی را دارد. این موزه ها را شهرداری رم اداره می کند.

پانتئون

پانتئون نزدیک به ٢٠٠٠ سال قدمت دارد و دست نخورده ترین ساختمانی است که از رم باستان بر جای مانده. دیوارنوشته های لاتینی آن مربوط به پرستشگاهی ساخته ی آگریپا و به سرپرستی خانواده ی جولیا در سال ٢٧ پیش از میاد است. آرامگا ههای رافائل و شاهان ایتالیا هم در پانتئون هستند.

موز هی ملی رومی

این موزه را بر ویرانه های ساختمانهای به جا مانده از قرون وسطی و رنسانس ساخته اند که خود به جای ساختمان تئاتر بالبوس (13 سال پیش از میلاد) ساخته شده بودند. اشیای به دست آمده در حفاری های کریپتا و آثاری که از فروم ها و تپه های شهر در این موزه وجود دارد، تاریخ مفصلی از رم را به خوبی نمایش می دهد.

میدان ناوونا

این میدان که چیرکوا گوناله هم نامیده می شده، یکی از بزرگ ترین و برجسته ترین میدان های رم است. میدان ناوونا در محوطه ی چیرکودی دومیتسیانو واقع شده و سه فواره دارد. فواره ی وسطی را برنینی ساخته و چهار مجسمه ی وسطش نمادهای دانوب، گنگ، نیل و ریودلاپلاتا هستند.

کلیسای انیزه ی مقدس در اگونه

در افسانه ها آمده که فواره ی موسوم به رودخانه ی نیل، با چشمانش از این کلیسا پاسداری می کند. ساختمان کلیسا را بورومینی که رقیب برنینی به شمار می رفته، طراحی کرده است.

کلیسای اگوستینو ی مقدس

دو اثر هنری مهم در این کلیسا، بازدیدکنندگان زیادی دارند: یکی نقاشی دیواری اشعیا از رافائل که در سال ١٥١٢ کشیده شده و دیگری، مریم زایران از کاراواجو که مربوط به سال ١٦٠٤ میلادی است.

فواره ی تروی

بزرگترین فواره ی شهر رم و یکی از معروفترین فواره های دنیاست. این فواره را سلوی معمار، در زمان کلمنت دوازدهم ساخته و هنرمندان مدرسه ی برنینی هم تزیینش کرده اند. آنیتا اکبرگ در فیلم زندگی شیرین، این فواره را جاودانه کرده است. افسانه ها می گویند ا گر سکه ای در این چشمه بیندازید، دوباره گذارتان به رم خواهد افتاد.

پلکان ترینیتای کوه ها

پلکان تاریخی این مکان در سال ١٧٢٢ میلادی ساخته شده و کلیسای ترینیتای مقدس بالای آن ها قرار دارد. ترینیتای کو هها- که دارای دو گنبد است- در سال ١٤٩٥ ساخته شده است و در سال ١٨٠٨ یک ستون هرمی شکل سنگی باغ های سالوستیانی را رو به روی آن کلیسا ساخته اند. پایین پلکان، فواره ی زیبای قایق بزرگ از برنینی قرار دارد.

خانه ی یادبود کیتس-شلی

این خانه جایی است که جان کیتس شاعر انگلیسی در سال ١٨٢١ میلادی، در آن جان سپرده و امروزه به موز های تبدیل شده که مجموعه ی بزرگی از یادگاریها، نامه ها، دست نوشته ها و نقاشی های مربوط به کیتس، شلی، بایرون، وردزورث، رابرت براونینگ، اسکار وایلد و... را نمایش میدهد.

آرا پاسیس آوگوستا

از خیابان دل کورسو که بگذرید و تا خیابان دلابورگزه راهتان را ادامه دهید، در خیابان ریپتا که سمت راست واقع شده، به بنای یادبود صلحی از اوگوستوس خواهید رسید.

واتیکان

واتیکان با مساحتی کمتر از یک کیلومتر مربع، کوچکترین دولت مستقل جهان بوده و از سال ١٣٧٧ میلادی، اقامتگاه پاپ هاست. تا کنون ٢٦٥ پاپ بر روی تخت پاپی سن پیترو نشسته اند. این شهر خودمختار، توسط پاپ اداره می شود.

- میدان سن پیترو

میدان س نپیترو با ٢٤٠ متر عرض و ٣٤٠ متر طول، یکی از بزر گترین فضاهای عمومی دنیاست و بزرگترین مکان توریستی رم هم به شمار می رود. میدان به شکل یک سوراخ کلید بزرگ است با دو ستون سنگین نیم دایره در حاشیه ی آن. در مرکز میدان نیز ستون هرمی شکل سنگی با ارتفاع ٢٥ متر قرار دارد که
در سده ی اول توسط امپراطور روم از مصر باستان آورده شده است. این میدان نفس گیر را برنینی به سبک باروک ساخته است.

کلیسای کوچک سیستین

ساختمان کلیسا را جووانی ده دولچی در سال ١٤٧٠ و به دستور سیستوی چهارم آغاز کرد. نقاشی روی دیواری کلیسا از سال ١٤٨١ شروع شد و در ١٥٠٨ میلادی، جولیوی دوم به میکل آنژ جوان دستور داد تا سقف کلیسا را هم نقاشی کند. اینکار بزرگ، در ماه مه ی سال ١٥٠٨ میادی آغاز شد و در دوم نوامبر ١٥١٢ به پایان رسید.

بازیلیکای جووانی مقدس در لاترانو

این بازیلیکا، نخستین کلیسای جامع مسیحی در رم است که در سد هی چهارم میلادی توسط کستانتینو افتتاح شد. بعدها، ساختمان کلیسا بارها ویران و دوباره از نو ساخته شد. ساختمان کلیسای امروزی مربوط به سده ی هفدهم میلادی است....

ونیز

موسیقی در کاخ

اپرای کاخ شاهکارهای آهنگسازانی چون روسینی، وردی و... را روی صحنه می برد.

تاتر لا فنیچه

یکی از مشهورترین سالن های تئاتر اروپاست که بسیاری از اپراهای مشهور را برای اولین بار در آن نمایش داده اند.

تاتر گولدونی

گولدونی، بزرگ ترین نمایشنامه نویس ونیزی بوده. در این تئاتر، جز کارهای گولدونی و شکسپیر، کنسرت، باله و... هم اجرا م یکند.

گالری های کاخ لئونی مونتاناری

در این گالریها، آثاری از نقاشانی چون کانالتو و پیترو لونگی به نمایش گذاشته شده.

کلیسای سن مارکو

سبک معماری کلیسای سن مارکو، ترکیبی از سب کهای بیزانس، رمی و رنسانس است.

موزه ی تزورو (گنج)

تزورو، نام موز های است شامل اشیای گرانبهای به تاراج رفته از کنستانتینوپل در سال 1204 میلادی که مهم ترین آ نها تاج خاری است که گفته می شود هنگام به صلیب کشیدن، بر سر مسیح بوده.

کاخ دو کنشین

این کاخ، محل استقرار حکومت جمهوری، دیوانسالاری و بسیاری از زندان ها بوده است. جا کومو کازانووا در یکی از همین زندان ها زندانی بوده و توانسته بود از آنجا فرار کند.

نگارخانه ی فرهنگستان

این نگارخانه حتی برای کسانی که به هنر علاقه ندارند هم دیدنی است

مجموعه ی پگی گوگنهایم

پگی گوگنهایم یک مجموعه دار امریکایی بوده که بعد از مرگش، خانه ی وی در ونیز تبدیل به موزه ای شده که آثار بسیاری از بهترین هنرمندان اروپایی و امریکایی نظیر پیکاسو، ارنست، شاگال، کاندینسکی، دالی و... را برای نمایش دارد.

کلیسای سنتا ماریا دلا سلوته

کلیسا را در سده ی هفدهم میلادی به افتخار مریم مقدس ساختند، چون خیال میکردند طاعون را از شهر دور کرده است.

کلیسای جزواتی

این کلیسای سده هیجدهمی که سنتا ماریا دل روزاریو هم نامیده می شود، از بناهای دیدنی این منطقه است که جورجو ماساری طراح یاش کرده.

کلیسای سن سباستین

این بنا در انتهای تساتره و بالای ریو دی سن بازجو واقع شده. بیشتر نقاشی های کلیسا را پائولو ورونزه که همانجا خاکش کرده اند، کشیده است.

موزه ی ونیز سده ی هفدهم

این موزه، در دل کا'رتسونیکو و رو به آبراه بزرگ قرار دارد و قدمت آن به سده های هفدهم و هیجدهم میلادی می رسد.

فلورانس

نگارخانه ی اوفیتسی

مجموعه ی خصوصی خانواده ی مدیچی را که در سال ١٧٤٣ توسط آخرین عضو خانواده -آنا ماریا- وقف فلورانس شد، می توانید در این نگارخانه بازدید کنید. روی پشت بام اوفیتسی، یک کافه ساخته اند که غذاهای سبک سرو میکند و نمای زیبایی دارد.

کاخ پیتی

این کاخ را در سال ١٤٥٨ برای خانواده ی پیتی که رقیب مدیچی ها بودند، ساختند.

کلیسای اونییسنتی

بنای اصلی ساختمان این کلیسای سن فرانسیسی را در سده ی سیزدهم، برای تقدیم به تمام شهدا و مقدسین ساخته اند و در سده ی هفدهم، با اضافه شدن یک نمای باروک به آن، نمای بیرونی اش را تغییر داده اند.

کلیسای سنتا ماریا نوولا

ساخت این کلیسا را دراواخر سده ی سیزدهم میلادی شروع کردند.

کلیسا و موز هی اورسنمیکله

از میدان دوئومو، که وارد خیابان کالتسایوئولی شوید، این کلیسا و موز هی سده چهاردهمی را خواهید دید.

موزه ی خانه ی دانته

از میدان به سمت شرق حرکت کنید و بعد در خیابان سنتا مارگریتا بپیچید تا به این موزه برسید که سال ١٩١٠ در بالای خانه ی دانته ساخته شده است. سر خیابان سنتا مارگریتا، کلیسای سده یازدهمی سنتا مارگریتا- که کلیسای دانته هم نامیده شده- قرار دارد؛ جایی که دانته برای اولین بار بئاتریچه پورتیناری را دید و جایی که بعدها با جما دوناتی ازدواج کرد. هر دوی این زنان در همین کلیسا به خاک سپرده شده اند.

موزه ی برجلو

برای دیدن نخستین کارهای میکل آنژ، میتوانید از این موزه که از اواخر سده ی سیزدهم تا اواسط سده ی شانزدهم میلادی، ساختمان دادگستری فلورانس بوده است، بازدید کنید.

کاخ باستانی

این کاخ زمانی مقر حکمران فلورانس بوده و برج ارنولفو که بالای آن است، به اندازه ی دوئومو، نماد شهر محسوب می شود.

بازیلیکای سنتا کروچه

بزرگترین کلیسای سن فرانسیسی دنیاست و میگویند خود سن فرانسیس آسیزی آن را تاسیس کرده. ساختمان جدید که به جای ساختمان قدیمی بنا شده را در قرن سیزدهم ساخته اند و گورستان آن، محل دفن برخی از اشخاص برجسته ی ایتالیایی، نظیر میکل آنژ، گالیله، ما کیاولی، روسینی و... است.
می گویند این کلیسای جامع به قدری بر استاندال - نویسند هی فرانسوی- تاثیر گذاشته بود که به سختی می توانست از کنار آن رد شود.

موزه ی اپرای سنتا کروچه

تابلوی عیسی بر بالای صلیب اثر چیمابوئه را در اولین راهروی این موزه آویزان کرده اند. ورودی و ساعات بازدید از این موزه با بازیلیکای سنتا کروچه یکی است.

بازیلیکای سن لورنتسو

در سال ١٤٢٥ ، برونلسکی این کلیسا را به درخواست خانواده ی مدیچی ساخت تا کلیسا و گورستان خانوادگی آ نها باشد. امروزه کلیسای جامع سن لورنتسو یکی از هماهنگ ترین نمونه های معماری رنسانس به شمار می رود و ٥٠ نفر از مدیچی ها آن جا به خاک سپرده شده اند.

کاخ مدیچی ریکاردی

این کاخ، تا سال ١٥٤٠ اقامتگاه اصلی مدیچی ها بود و الگوی ساختمان های دیگر شهر به شمار می رفت.

میلان

لااسکالا

اسکالا، یکی از معرو فترین سالن های اپرا و تئاتر جهان است. در محل این تئاترپیش از این کلیسایی به نام سنتا ماریا دلا اسکالا قرار داشته که توسط یکی از اعضای خانواده ی اسکالا، حکمرانان سابق ورونا ساخته شده بود. در سال ١٧٧٦ که ساختمان اولیه ی تئاتر ساخته شد، نام خود را از این کلیسا وام گرفت. بعدها ساختمان تئاتر بارها در جنگ و بمباران آسیب دید و دوباره بازسازی شد. تالار اسکالا امروزه گنجایش ٣٦٠٠ نفر را دارد و طی دویست سال گذشته، میزبان بسیاری از هنرمندان پرآوازه ی جهان بوده است.
در سالن انتظار، ورودی موزه ی اسکالا قرار دارد که مجموعه ای از نقاشی،ها، مجسمه ها، لبا س ها و برخی مدارک مربوط به اپرا را به نمایش گذاشته.
فصل اپرا در تئاتر اسکالا از ماه نوامبر تا حدود ماه ژوییه است، اما در ماه های دیگر سال، برنامه های تئاتر و کنسرت موسیقی هم دارد. گرفتن بلی تهای اپرای اسکالا کار ساده ای نیست.

کاخ اسفورتسسکو

این کاخ آجری قرمز، در اصل برج ویسکونتی بوده که بعدها پادشاهی اسفورتسا آن را تصاحب م یکند.

دوئومو

دوئومو، کلیسای جامع شهر میان است که در میدان دلدوئومو واقع شده. این کلیسا که ساختنش بیش از پنج سده طول کشیده، امروزه چهارمین کلیسای بزرگ دنیاست. سابق بر این در جای کنونی کلیسا، قصری بزرگ از زمان امپراتوری روم قرار داشت که ویرانه هایش بعد از یک آت شسوزی بزرگ در سال ١٠٧٥ میلادی یک گوشه بی استفاده افتاده بود تا اینکه در سال ۱۳۸۶ میلادی تصمیم گرفتند یک
استفاده ای برایش بتراشند و بهترین کار هم به نظرشان این بود که یک کلیساجایش بسازند.
ساختن کلیسا این قدر طول کشید که سال ١٨٠٥ میادی، ناپلئون بناپارت دستور داد دیگر تمام اش کنند که آ نجا تاجگذاری کنند. خرجش را هم از خزانه ی دولت فرانسه داد و در عوض، ایتالیایی ها یک مجسمه ی بزرگ از خودش را روی یکی از مناره ها گذاشتند. ناپلئون همان جا بود که به اسم پادشاه ایتالیا تاجگذاری کرد، اما نفهمید چه کلاهی سرش رفته؛ ساختن مناره ها و طاقهای این کلیسا در سالهای بعدی هم ادامه پیدا کرد. نیمه ی اول قرن بیستم را هم به تمام کردن ریزه کاری هایش پرداختند. تاریخ رسمی پایان ساخت این کلیسا را زده اند ششم ژانویه ی سال ١٩٦٥ . هر چند که هنوز هم یک قسمت هایی را می بینید که همان طوری ناقص ماند هاند.
ارتفاع این ساختمان ١٥٧ متر است ، از آجر ساخته شده و نمای مرمری دارد. می گویند که ساختمانش را هم از روی مسجد بی بی خانم سمرقند ساخته اند؛ اما خوب، از این شایع هها پشت سر خیل یها هست

تعمیدگاه سن جووانی

قدمت این تعمیدگاه، به ابتدای تاریخ مسیحیت برمی گردد. برای وارد شدن به این محوطه، می توانید از پلکان عمودی نزدیک ورودی اصلی بالا بروید.

گنج

ورودی سرداب کلیسا رایگان است و اشیایی به جا مانده از سن کارلو بورومئو را در جعبه ای شیش های برای نمایش گذاشته اند. بیرون آ نجا هم مجموعه ای کوچک حاوی ظروف آیینی قرار داده اند.

بام کلیسای جامع

برای دیدن نمایی از جنگل مناره ها و سرمناره ها در هوایی پاک، می توانید از پلکان ١٦٥ پل های یا آسانسور کلیسای جامع بالا بروید تا از بام کلیسای جامع سر درآورید.

نگارخانه ی ویتوریو امانوئله ی دوم

ورودی نگارخانه ی ویتوریو امانوئل هی دوم، در جناح شمالی میدان دوئومو است. هتل تاون هاوس، دومین هتل هفت ستاره ی جهان، در داخل این نگارخانه قرار دارد.

کلیسای سنتا ماریا دله گرتسیه

این کلیسا قبلا یک صومعه ی دومینیک بوده و تحت حفاظت سازمان یونسکو است. ساختمانی بسیار زیبا که پر از هنر و نقاشی است؛ نقاشی دیواریِ معروف "شام آخر" اثر لئوناردو داوینچی در ساختمانی (در کنار عمارت کلیسا) که سالن ناهارخوری صومعه بوده و در حال حاضر به چنا کولو وینچیانو معروف است، قرار دارد. قبل از رفتن حتما بلیت رزرو کنید.

پینا کوتکا (نگارخانه)ی میلانی

نگارخانه ی هنری پینا کوتکا امبروزیانا داخل مجموعه ی کتابخانه ی میان که در سال ١٦٠٩ ساخته شده، قرار گرفته است.

غذاهای ایتالیا

غذاهای ایتالیایی که در خود ایتالیا سرو می شود، با آن چیزی که در امریکا و اروپای غربی به اسم غذای ایتالیایی به خورد مردم داده می شود، خیلی فرق دارد. غذاهای ایتالیایی از متنو ع ترین غذاهای جهان هستند و به هر ناحیه، شهر یا حتی روستا هم که سفر کنید، غذاهای خاص خود را دارند. این مسئله
به جغرافیای ایتالیا هم برمی گردد که شبه جزیر ه ی دراز و باریکی است که از خاک اروپا در دریای مدیترانه پیش رفته است، به اضافه ی دو جزیره ی سیسیل و ساردنیا که در طرف جنوب و غرب آن قرار دارند. داخل شبه جزیره و شمال آن کوهستانی است و چون در گذشته ارتباط مناطق شمالی و کوهستانی با دو نوار ساحلی امکان پذیر نبوده، فرهنگ سرزمین ایتالیا از زمان های کهن، به دو شاخه ی شمالی و جنوبی و برّی و بحری تقسیم شده است.
سواحل جنوبی شبه جزیره را در زمانهای کهن، مهاجران و مستعمره نشینان یونانی آباد کردند که دریانورد و ماهی خوار بودند و با خورد و خوراک اقوام شرقی تر، به خصوص ایرانیان هم کمابیش آشنایی داشتند. مردم سواحل جنوب از زمان یونانیان تا امروز، طبعاً خورد و خوراک خود را از دریا –آدریاتیک در شرق و مدیترانه در غرب- به دست می آورده اند. از لحاظ این مردم، هرچه از دریا گرفته شود خوردنی است. از این روست که ماهی، و میو ه های دریا به طور کلی در آشپزی جنوب ایتالیا نقش مهمی بسیار دارد، به طوری که حتی به بسیاری از سالادها و غذاهای غیردریایی هم اندکی ساردین یا ماهی مُتوی تازه یا شور اضافه می کنند. در مقابل، بومیان ناحیه ی شمالی ایتالیا که در گذشته اترودیا نامیده
می شده، به کشاورزی، شکار و دامداری می پرداختند و خورد و خوراکشان بیشتر گوشت و نان و تره بار بوده. این تفاوت، امروزه هم تا حدی میان آشپزی جنوب و شمال ایتالیا به چشم می خورد. مخصوصاً که به فراورده های غذایی خاص هر منطقه هم بستگی دارد. برای مثال، شهر میلان در شمال شبه جزیره، میان دره ی پو و دامنه های سبز کو ههای آلپ قرار دارد. در دره ی رود پو برنج کاشته می شود و چراگاه های دامنه ی آلپ هم محل پرورش دام است. طبیعی است که در آشپزی این منطقه گوشت و کره و برنج بیشتر از جاهای دیگر مصرف دارد. خوراک معروف اُسّوبوکو ماهیچه ی گوساله با مغز قلم- که غالباً با نوعی کته یا دمی خورده میشود، از این منطقه آمده است. پنیر نرم و پرچربی گورگونزولا، ریزوّتو (دمی برنج) و پِلُنتا (بلغور ذرت) هم محصول همین منطقه است. از طرف دیگر، بندر ونیز که کنار دریای آدریاتیک قرار دارد و قرنها کانون داد و ستد با مشرق بوده، شهری است که بازارهایش پر از ماهی و میوه های دریاست و از پنجر ه ی آشپزخانه هایش بوی غذاهای دریایی و ادویه های شرقی بیرون می زند.

ناپل، در ساحل جنوبی شبه جزیره و در کنار دریای مدیترانه، شهر پیتزا و پاستاست: غذاهایی که نه تنها سایر شهرهای ایتالیا، بلکه در واقع بیشتر شهرهای جهان را تسخیر کرد ه اند؛ و شهر سسها و خورش های سرخ رنگ گوجه فرنگی و فلفل قرمز.
اما دو چیز در همه ی غذاهای ایتالیایی مشترک است: یکی تازگی مواد اولیه و دیگری سادگی در پخت و پز. در شهرهای ایتالیا، هر محلی بازار خاص خود را دارد و هر کدبانویی، خواربار روزانه ی خود را صبح همان روز، از بازار محلی تهیه می کند. استفاده از مواد فریز شده هم خیلی مرسوم نیست و ایتالیایی ها، استفاده از محصولات فصل برای تهیه ی غذا را نشانه ی ذوق سلیم می دانند. همچنین، شیوه های پخت و پز در ایتالیا پیچیده و دراز مدت نیست. غذاهای اصلی نان، پاستا، پلنتا، ریزوّتو و مینسترونه (آش تره بار) همه غذاهای ساده ای هستند که در مدت کوتاهی آماده می شوند. خوراک ها و خورش های ایتالیایی هم در سادگی و آسانی دست کمی از این ها ندارند. با این حال، عطر و طعم و رنگ غذاهای ایتالیایی همیشه قوی است و از چند ماده ی غذایی معین به دست می آید. این مواد عبارتند از:

-آب غوره: از غوره ی تازه می گیرند و نظیر آب غوره ی ایرانی است.

- ادویه: در آشپزی ایتالیایی برای معطر کردن غذا از جوز بویا، دارچین، میخک و فلفل سیاه یا سفید استفاده می کنند که در آشپزی فرانسوی به نام چار ادویه معروف است، با این تفاوت که ایتالیایی ها معمولاً این ادویه ها را مخلوط نمی کنند و معمولاً به هر غذایی یکی از آن ها را اضافه می کنند. میخک را به صورت درسته در یک پیاز پوست گرفته فرو می کنند و در دیگ بسیاری از سوپ ها و سس ها می اندازند و اندکی جوز بویای ساییده را هم به غذاهای زیادی از جمله اسفناج پخته، سس سفید، خوراک قارچ، را گو، خورش ها، سوپ ماهی و کمپوت اضافه می کنند.

-پنیر: در ایتالیا بیش از ٤٠٠ نوع پنیر ساخته می شود که غالباً از شمال کشور می آیند. این پنیرها را می توان به سه دسته ی نرم، نیمه نرم و سفت تقسیم کرد.
پنیرهای نرم مانند گورگونزولا که پنیر کپک دار بسیار چربی است، معمولاً سر سفره به عنوان پیش غذا یا در پایان غذا و با میو ه ی دسر خورده می شوند و در آشپزی مصرف چندانی ندارند.
پنیرهای نیمه نرم غالباً فرآورده ی جنوب اند و در پیتزا به کار می روند. معرو فترین این پنیرها موتزارلا است که چیزی شبیه آن در ایران هم تولید میشود.
پارمزان (یا به تلفظ ایتالیایی پارمیجانو) و رمانو، نمونه های پنیر سفت اند که به صورت رنده شده در بسیاری از غذاهای ایتالیایی به کار می روند.

پنیر همیشه سر سفره ی ایتالیایی هست و اصولاً کمتر غذایی بدون پنیر آماده می شود.

-حبوبات: هم در سوپ های ایتالیایی استفاده می شوند و هم با روغن زیتون، روی میز پیش غذا. رایج ترین بُنشن های ایتالیایی لوبیای سفید، لوبیای قرمز، نخود و باقالای سبز هستند که فرق محسوسی هم با بنشن ایرانی ندارند.

-روغن زیتون: از زمان باستان تنها چربی آشپزی جنوب ایتالیا بوده که بعدها به شمال هم رفته، به طوری که امروزه بخشی از عطر و طعم غذاهایی ایتالیایی از روغن زیتون است. بر حسب کیفیت زیتون، بو، رنگ و مقدار مواد معلق، روغن زیتون به چند درجه تقسیم می شود و هر کدام در غذاهای خاصی استفاده می شود، اما به طور کلی می توان گفت که روغن زیتون بودار و سبز را در سالادها و غذاهای خام به کار می برند و روغن های کم بو و کم رنگ را در غذاهای پخته.

روغن زیتون بودار و سبزرنگ، برای مردم ایتالیا موهبتی است که هیچ چیز جایش را نمی گیرد.

-زیتون: در جنوب ایتالیا ده ها نوع زیتون به دست می آید که از لحاظ رنگ و مزه و اندازه و مقدار گوشت با هم تفاوت دارند. بعضی از انواع زیتون به قدری درشت است که با آن چیزی شبیه دلمه درست می کنند. از لحاظ ما، می توان زیتون را به دو نوع سبز و سیاه تقسیم کرد.

زیتون سبز معمولاً در خوراک مرغ و خرگوش و گوشت؛و زیتون سیاه در پاستا و خوراک ماهی و میو ههای دریا به کار می رود.انواع زیتون درسته یا هسته گرفته یا میان پر هم به عنوان اردور خورده می شود. در هر حال زیتون به شکلی از اشکال خود، پای اصلی سفره ی ایتالیایی است.

-سبز یهای تازه و خشک: در بیشتر غذاهای ایتالیایی نوعی سبزی معطر به کار می رود. این سبزی ها عبارتند از: ریحان، جعفری، ترخون، رزماری، برگ بو و... مقدار سبزی همیشه اندک است.

-سیر: در بیشتر غذاهای ایتالیایی اندکی سیر را به صورت خام یا تفت داده در روغن می ریزند. سیر ایتالیایی با سیر ایرانی فرقی ندارد، منتها در ایتالیا سیر را فقط اندکی تفت می دهند و پیش از آن که رنگ و عطر آن برگردد، برمی دارند.

-گوجه فرنگی: این گیاه امریکایی در اواخر قرن شانزدهم به ایتالیا وارد شد و حدود یک قرن طول کشید تا توانست در خاک این کشور ریشه بدواند. نخستین پایگاه او منطقه ی ناپل بود و از آ نجا به جاهای دیگر لشکر کشید. امروزه تمام خاک ایتالیا در تصرف گوجه فرنگی است، به طوری که در این کشور کمتر غذایی را بدون مزه و رنگ گوجه فرنگی (و البته پنیر) می بینیم؛ به ویژه تقریباً به همه ی خورش های پاستا چاشنی گوجه فرنگی زده می شود. این رنگ و مزه در ایتالیا از جاهای دیگر قوی تر است، از این رو که گوجه فرنگی ایتالیایی غالباً از نوع کم آب و پرگوشت است که در ناحیه ی مدیترانه خوب بار می آید. در ایتالیا، گوجه فرنگی را معمولاً رسیده از بته می چینند تا رنگ و مزه ی آن کاملاً پخته شده باشد مگر گوج هفرنگی سالاد که از نوع گرد یا دلمه ای است و آن را کمی کال و سفت می چینند.

-ماهی و میو ههای دریا: از بیست ایالت ایتالیا، پانزده ایالت در کنار دو دریای پربار مدیترانه و آدریاتیک قرار دارد؛ در پنج ایالت دور از دریا هم دریاچه و رودخانه ی پرماهی فراوان است. از این روست که مردم این کشور ماهی خوارند و گاهی هفته ای هفت روز ماهی می خورند. گذشته از تنوع ماهی، تنوع پخت و پز ماهی هم در آشپزی ایتالیایی به اندازه ای است که در هیچ جای دیگر نظیر آن دیده نمی شود. جانوران دریایی برای مردم ایتالیا «میوه های دریا » هستند؛ به نظر آنها بهترین راه آماده کردن میوه های دریا این است که آنها را تازه و خام در بشقاب بگذاریم و چند قطره آبلیمو روی آن ها بچکانیم و اندکی نمک و فلفل بپاشیم. سالاد میوه ی دریا که در بیشتر رستوران های کنار دریا به عنوان اردور
عرضه می شود، ترکیبی است از میگو، شا همیگو، حلزون دریایی، هشت پا، ماهی مرکب و چند نوع گوش ماهی. سس این سالاد مرکب است از آب لیمو، خردل،
سیر، جعفری ساطوری، نمک، فلفل سفید و روغن زیتون فراوان. هرگاه بخواهند این سالاد سیرکننده باشد، چند برش سیب زمینی آ بپز هم به آن اضافه می کنند. غذای معروف دیگری که در این رستوران ها تهیه می شود، ریزوّتو آلامارینارا است که می توان آن را دمی دریایی نامید و مخلوطی است از برنج با ماهی و پیاز و کره و چندجور میو ه ی دریا. سالاد میوه ی دریا و دمی دریایی را مدتی است توریست ها کشف کرده اند (یا در بعضی موارد توی کتشان رفته است)، به طوری که هر کس به ایتالیا برود و از این غذاها نخورد، مانند زائری است که از زیارت بقعه ی مقدسی غفلت کرده باشد.
شام و ناهار ایتالیایی اگر از صبحانه ی ایتالیایی که معمولاً یک فنجان قهوه و کمی نان و مربا یا نان شیرینی است بگذریم، باید گفت که مردم این کشور در شبانه روز دو نوبت غذا می خورند: ناهار و شام. ناهار یک ساعت بعد از ظهر با آنت یپاستو (پیش غذا) شروع می شود و دو دور غذا به دنبال آن می آید. دور اول معمولاً یک ماده ی نشاسته ای است، مانند پاستا، پلنتا یا برنج که آن را ساده، یعنی بدون خورش یا سس می خورند. دور دوم یا غذای اصلی، ماهی یا گوشت یا مرغ است، که با یکی دو جور تره بار یا سالاد سر سفره می آید. اما بسیار پیش می آید که دور اول پاستا با نوعی خورش باشد، که در این صورت دور دوم حذف می شود. دسر معمولاً میوه ی تازه است که با یکی از انواع پنیر می خورند. ناهار با نوشیدن یک فنجان قهو ه ی ساده به پایان می رسد.
شام ایتالیایی معمولاً با یک فنجان سوپ رقیق شروع می شود، مگر این که سوپ جای غذای اصلی را هم بگیرد، که در آن صورت ممکن است بسیار مایه دار باشد و مقداری پاستا هم در آن بریزند، اما غذای اصلی که معمولاً گوشت یا مرغ یا ماهی است، ممکن است با سیب زمینی یا سالاد همراه باشد. پس از غذای اصلی هم میوه ی تازه صرف م یشود.
نان سفید ایتالیایی که مغز نرم و پوسته ی برشته ای دارد، همیشه سر سفره حاضر است، ولی در ایتالیا برخلاف جاهای دیگر اروپا هرگز با کره خورده نمی شود، مگر آن که نان کره مالیده قسمتی از آنت یپاستو باشد.
در رستورا نهای ایتالیا معمولاً میز رنگینی از انواع آنتی پاستو چیده شده است که مشتریان پس از سفارش دادن غذای اصلی به سراغ آن می روند و با یک بشقاب پر از غذاهای نغز سبک - و گاهی هم سنگین - برمی گردند. این رسم، چنان که می دانیم، امروز کمابیش عالم گیر شده است.
در ایتالیا، غذاهای روی میز آنتی پاستو به سه دسته تقسیم می شوند: اَفِتاتو، یعنی ورق ههای ژامبون و انواع کالباس و سوسیس نرم و خشک و دودی و مانند این ها؛ آنتی پاستو دی پشه، یعنی پیش غذای ماهی یا میوه های دریا؛ و میستو، یعنی مخلوط، که معمولاً مرکب است از لوبیا، چند نوع ماهی، چند رنگ زیتون، تخم مرغ سفت، فلفل کبابی، انواع دلمه و انواع تره بار در سس گوجه فرنگی یا در سس ترش و شیرین.
پاستا، چنان که اشاره شد، ممکن است به عنوان دور اول غذا خورده شود، که در این صورت معمولاً همراه پنیر یا کره است و به ندرت با خورش یا سس. در شمال ایتالیا، پلنتا (بلغور ذرت) و برنج جای پاستا را می گیرند. پلنتا را به صورت نوعی دمی یا شله درست می کنند که ممکن است با کره یا به عنوان غذای اصلی- با نوعی خورش خورده شود. معروفترین شیوه ی پخت برنج در ایتالیا ریزوّتو نام دارد که در واقع نوعی دمی است، تفاوتش هم با دمی ما در این است که برنج آن را اول در کمی روغن و پیاز تفت می دهند و بعد آب آن را اضافه می کنند.
غذای اصلی در سفره ی ایتالیایی، معمولاً خوراک ماهی یا مرغ یا گوشت است، گرچه گاهی نوعی خوراک تخم مرغ یا تره بار و پنیر جای آن را می گیرد. در جنوب ماهی و در شمال مرغ و گوشت بیشتر خورده می شود. روش طبخ هم بیشتر به صورت پختن در سس است تا کباب و بریان کردن. در این خوراک ها همیشه علاوه بر پیاز و سیر و یکی از چهار ادویه، مقداری سبزی معطر تازه یا خشک، فلفل قرمز یا سبز و گوجه فرنگی یا رب آن به کار می رود؛ از این رو رنگ و عطر و چاشنی خوراک های ایتالیایی از آن چه در سایر کشورهای اروپایی می بینیم، قوی تر است.
دسر، گاهی کیک و شیرینی است و گاهی میوه های تازه با پنیر. در رستوران ها علاوه براینها، معمولاً بستنی ایتالیایی هم سرو می شود که بسیار نغز و رنگارنگ است و بازار جهان را به دست گرفته.
در فاصله ی میان صبحانه و ناهار و شام، ایتالیایی ها هرچه بتوانند در کافه می نشینند و قهوه ی اسپرسو می نوشند. گاهی علاوه بر اندکی شکر، یک برش لیمو هم در قهوه ی خود می اندازند. شیر فقط به قهو ه ی صبحانه ممکن است اضافه شود.
این برنامه البته روال شام و ناهار سنتی ایتالیاست؛ امروز در کوچه و خیابان شهرهای این کشور هم مانند جاهای دیگر انواع ساندویچ و پیتزا و سوسیس و مانند این ها به فروش می رسد. در واقع ایتالیایی ها پی شآهنگ این نوع غذاهای سردستی و خیابانی هستند. نمونه ی بارز این ها پیتزاست که به همه جای دنیا رفته است.

پیتزا کلمه ای است ایتالیایی، معادل پای انگلیسی، به معنای نانی که با نان خورش یک جا کوره پز می شود. این نان به احتمال قوی از خاور میانه به سواحل ایتالیا رفته است، چون که شکل تافتون مانند آن با همه ی نان های اروپایی تفاوت دارد؛ به علاوه، هنوز هم اشکال قدیم پیتزا در بسیاری از نواحی ایران، کشورهای عربی و ترکیه دیده می شود.
شکل ایتالیایی پیتزا، گرده ی نان نازک و کوچکی است با کمی گوجه فرنگی خرد کرده و سبزی معطر و دو سه برش پنیر موتزارلا. این پیتزا را اولین بار، نانوایی ناپلی به نام رافائل اسپوزیتو به افتخار بازدید ملکه مارگریتا از ناپل درست کرد و موادی را به کار برد که درست به رنگ های پرچم ایتالیا هستند.
در سا لهای اشغال نظامی ایتالیا پس از جنگ جهانی دوم، سربازان امریکایی این غذا را در ناپل کشف کردند و نام آن را که پیتزا آلا ناپولتانا(پیتزا به شیو ه ی ناپل) بود خلاصه کردند و با خود به امریکا بردند. در عوض بار آن را تا توانستند سنگین کردند و آن را به اشکال متنوع امروزی اش درآوردند. مردم سایر جاهای جهان پیتزا را از امریکایی ها گرفته اند. شکل جدید پیتزا از لحاظ انداز ه ی نان و تنوع بار آن حد و حصری ندارد.

رستوران های ایتالیا

رستورا نهای فلورانس متنوع و جذابند. غذای بد در فلورانس پیدا نم یشود! فرقی هم نمی کند که چه قیمتی بپردازید، از مز هی غذا همیشه راضی خواهید بود. بیشتر رستورانهای خوب شهر در منطقه ی سنتا کروچه قرار دارند. از آنجایی که ایتالیا سرزمین پاستا و پیتزا و بستنی است، پیتزای ایتالیایی را همه جا م یتوانید پیدا کنید، از دکه ها گرفته تا رستورا نها. بستنیهای فلورانس (جلاتو) نیز از بهترین های دنیاست. از دستش ندهید! رستورا نهای مرکز شهر طبیعتاً گرانترند، ولی هر کدام که علامت پریمو را پشت شیشه شان داشته باشند پاستا و دیگر غذاهای ایتالیایی را با قیمت خوبی عرضه می کنند.

هتل های ایتالیا

رم

هتل 5 ستاره بسلو آلف لاکساری

هتل مجلل Boscolo Aleph، در موقعیتی آرام، در مرکز تاریخی شهر رم و در مجاورت ایستگاه متروی Barberini قرار گرفته است. هتل امکاناتی را از قبیل مرکز آب گرم، بار بام و یک رستوران عالی به میهمانان ارائه میدهد.

هتل 5 ستاره دی راسی

هتل De Russie، مابین میادین Piazza del Popolo و Piazza di Spagna شهر رم قرار گرفته است. هتل اقامت مجللی را در موقعیتی فوق العاده به میهمانان ارائه میدهد. اتاقهای باشکوه هتل به باغ شیب دار Secret مشرف بوده و طراحی اکثرآنان متأثر از دو سبک سنتی و مدرن میباشد.

هتل 4 ستاره یونا رما

هتل UNA Hotel Roma، تنها 100 متر تا ایستگاه قطار Termini فاصله داشته و اقامت مدرنی را در محیطی روشن و به همراه پارکینگ رایگان، اتاقهای مجهز به سیستم تهویه مطبوع و کفپوش محکم چوبی به میهمانان ارائه میدهد.

هتل 4 ستاره آرس

هتل ویلای زیبا و تاریخی Ars، در شهر رم و در منطقه Monte Sacro قرار گرفته است. فروشگاه ها، رستوران ها و پارک های عمومی بسیاری در مجاورت هتل یافت میشوند.گردشگران میتوانند در ایستگاه نزدیک اتوبوس، سوار خط سریع السیر 90 شده و ظرف 20 دقیقه خود را به ایستگاه قطار Termini برسانند

هتل 4 ستاره دیانا روف گاردن

این هتل از موقعیت جغرافیایی خوبی برخوردار می باشد.اين هتل داراي 167 اتاق مي باشد.يک صرافي نيز در هتل وجود دارد.برنامه گردش خود را نيز از ما بخواهيد.

هتل 3 ستاره سانتا ماریا

هتل Hotel Santa Maria با خدمات عالي خود پذيراي مهمانان ميباشد. موقعیت این هتل، دسترسی به اماکن توریستی را آسان ساخته است.اتاقهای پاکیزه این هتل بهترین مکان برای استراحت و آرامش میباشند.خدمات دوستانه کارکنان موجب شده تا هتل گزینه ایده آل شما باشد.اين هتل داراي 18 اتاق مي باشد.

هتل 3 ستاره دماس آونتینا

هتل Domus Aventina، در منطقه ای آرام و روی یکی از هفت تپه شهر رم واقع و 5 دقیقه پیاده تا ایستگاه متروی Circo Massimo فاصله دارد. هتل که در محوطه ای اختصاصی ساخته شده تماما توسط فضای سبز احاطه شده است.

هتل 2 ستاره ایتالیا

موقعیت این هتل، دسترسی به اماکن توریستی را آسان ساخته است.کلیه اتاقهای این هتل تمیز و راحت می باشد.خدمات دوستانه کارکنان موجب شده تا هتل گزینه ایده آل شما باشد.اين هتل داراي 35 اتاق مي باشد. اتاقها، به سيستم تهويه مطبوع، مجهز ميباشند.کارکنان پذيرش، شبانه روز پاسخگوي مسافرين مي باشند.يک صرافي نيز در هتل وجود دارد.

(منبع: وب سایت چه هتلی)

مراکز خرید ایتالیا

واحد پول رایج ایتالیا یورو است. به طور کلی شهر های جنوبی ارزانتر از شهر های شمالی هستند. برای خوردن غذا می توان از ۳ یورو (برای یک ساندویچ کوچک) تا ۱۰ یورو در یک رستوران (برای یک همبرگر با سیب زمینی) یا ۲۰ یورو برای یک غذای کامل در نظر گرفت. حق سرویس همیشه در قیمت در نظر گرفته شده، بنابراین دادن انعام ضروری نیست. ا گر کالایی را خریداری کنید و قبل از استفاده کردن آن را از مجموعه اتحادیه اروپا خارج کنید، می توانید در هنگام خروج مالیات بر ارزش افزوده خود را پس بگیرید. برای این منظور باید بر چسب معاف از مالیات را از فروشگاه محل خرید تهیه کنید.
شهر آبی ونیز متشکل از 118 جزیره کوچک خورا کی و غذا بهترین سوغات ایتالیاست. همچنین مد ایتالیا در تمام جهان شناخته شده است که مرکز آن میان می باشد. همچنین در ونیز می توان صنایع شیشه ای بسیار ظریفی را که محل تولید آن جزیره مورانو در نزدیکی ونیز است، خریداری کرد.
به طور کلی آب شیر در این کشور آشامیدنی است، اما افراد معمولاً آب بطری را ترجیح می دهند. در سفر به ایتالیا می توانید از نوشیدن قهوه های مختلف در بار یا کافی شاپ ها لذت ببرید. قهوه ها در دو نوع بدون شیر و با شیر ارائه می شوند.

رم

رم مغاز ههای متنوعی دارد، از لباس و جواهرات گرفته تا لوازم هنری و عتیقه جات. مرکزخریدهای خوبی هم، هم در شهر و هم در حومه پیدا میشوند.محله های اصلی خرید کردن در رم، خیابانهای دلکورسو و کندوتی و کوچه پس کوچه های دور و برشان هستند: در دلکورسو بسیاری از طراحان نام آشنای لباس مثل گوچی، آرمانی، دیور، والنتینو، هرمس و... مغازه دارند؛
اما ا گر دنبال جنسهای ارزانتر باشید، باید به کندوتی، کولا دی ریِنزو یا دور و بر پانتئون سر بزنید. بعضی مارکهای لباس مثل میس سیکستی و فورلا ارزان و بادوام اند، اما حتماً قبل از خرید آن ها را امتحان کنید. بد نیست نمایندگی های کارتیه، بولگاری، تیفانی و مونبان را هم نگاهی بیندازید، هر چند که خرید کردن از این مغازه ها خیلی هم به صرفه نیست.
رم کفش ها و کیف های چرمی بادوامی هم دارد، اما لباس های کودکان در آ نجا خیلی گران اند. خیلی از فروشگاه ها تخفیف تابستانه شان را از ١٥ ژوییه (هفته ی آخر تیرماه) شروع می کنند و حراج های مخصوص سال نو هم دارند.
احتماً یادتان مانده که خرید اجناس تقلبی در ایتالیا جریمه ی سنگینی دارد، بنابراین زیاد دور و بر کیف های لویی ویتون تقلبی که کنار خیابان به فروش می رسد،نروید. اگر دلش را دارید که سر جریمه ی سنگین خطر کنید، یادتان نرود که چانه هم بزنید، بعضی دست فروش ها برای همین جنس های تقلبی هم قیمت بالایی می طلبند. برای خرید سوغاتی یا یادگاری های رم، فروشگاه های موزه ها بدترین انتخاب اند. در مغازه های محله های توریستی، می توانید همین اجناس را با قیمت مناسب تری تهیه کنید.

ونیز

اگر مدت اقامت تان در ونیز محدود است و شهر را هم خوب نمی شناسید، هر وقت چیزی دیدید که می پسندید، همان موقع و از همان جا آن را بخرید. هیچ تضمینی نیست که بعدًا دوباره چشمتان به آن فروشگاه بیفتد. در ونیز هم مثل بقیه ی شهرهای مهم ایتالیا، مارک های معروف لباس فتو فراوان پیدا می شود. خیابانهای اطراف میدان سنمارکو پر است از اسم های آشنا: مار کهای گوچی، پرادا، آرمانی، ورساچه و... آن حوالی شعبه دارند. دور و بر کاله دلا ماندولا و کامپو سنتو استفانو هم بوتیک های خوبی پیدا می شود که گر چه شاید به آن معروفی نباشند، اما اجناس زیبا و تکی از قبیل انواع لباس، کفش، کیف دستی و... را عرضه می کنند.

فلورانس

سوغاتی های مربوط به نقاط دیدنی فلورانس همه جا پیدا می شوند. البته حواستان باشد که مغازه های مرکز شهر معمولاً گران فروش ترند. اگر اجناس چرمی خوب بخواهید، معمولاً در مغازه های دور و بر مرکز شهر با کمی چانه زدن م یتوانید خرید خوبی داشته باشید. فروشگاه گلداسمیت در پونته وچیو اجناس با کیفیت و زیبایی را عرضه می کند که البته قیمتشان هم بالاست.
دست فرو شهای زیادی هم در خیابانهای فلورانس وجود دارند که لوازم تقلبی مار کهای معروف از قبیل گوچی، رولکس، پرادا و... را به قیمت ارزانی می فروشند. مواظب باشید که خرید این اجناس غیرقانونی است و ا گر پلیس ببیند، می تواند تا جریمه سنگین کند.

میلان

میلان پایتخت مد جهان و بهشت علاقمندان به مد است. هر جور مغازه ای هم تویش پیدا می شود: از مراکز فروش طراحان معروف گرفته تا مغازه های کوچک دست دوم فروشی. مرکز خریدهای اصلی دور و بر میدان دوئومو، میدان کاوور و میدان سن بابیا هستند، اما در خیابانهای مونته ناپولیون، دلا اسپیگا، ویتوریو امانوئله و سن آندره هم فروشگاه های خیلی خوبی پیدا می شود.